Nueva Rumasa, ciudad de vacaciones

Pois ben, como vos dicía, hai outra forma, que en realidade non é outra forma, é a mesma, pero con un engadido de valor, xa que ó final toca acollerse á concursal igualmente. Como xa imaxinaredes, o que vos estou recomendando é facer unha emisión de débeda a un alto interese, que non cotice en mercados secundarios, para que así non vos faga falta a autorización da Comisión Nacional do Mercado de Valores. E tan pronto como consigades cartos bastantes, acollédesvos á concursal e escapades cos cartos.

Espera, isto sóame, a vós non? Ai si! Foi o que fixo Nueva Rumasa, si, basicamente foi iso. Acórdome eu moito de Ruíz-Mateos, pero moito moito eh, en serio, pero aínda me acordo máis dos que decidiron investir na súa empresa os seus aforros. En que estaban pensando? Porque non sei oh, pero se Botín lle pechou a billa por algo sería, que ese home igual outra cousa non, pero visión para os negocios vese que ten, e se Ruíz-Mateos estaba en disposición de pagar a un oito por cento (ata o doce nalgúns casos) o capital investido, penso que o Santander non había ter reparos en seguir facendo negocios con el. E todo iso só razoando, se logo lle fas un pouquiño de caso á Comisión Nacional do Mercado de Valores xa si que non teñen xustificación, que non avisou unha nin dúas veces eh, sete veces o dixo, sete veces dixo que o pensaramos moito antes de darlle os nosos aforros a Ruíz-Mateos, pero aínda así houbo quen dixo: “que non home, que este rapaz é de fiar, que todo o malo que lle pasou foi culpa dos demais sempre, os socialistas, que sempre nos están a meter en problemas, non vedes?” e así nos vai.

Eu levo moito tempo pensando neste tema, e ata teño rifado con xente coa que habitualmente comparto opinión, porque disque o concurso de acredores está para iso, para poder arriscar coa empresa, e se vai mal pois iso, desentenderse. Tamén me dixeron que os seus traballadores non tiñan por que protestar, porque un empresario non vai manter unha empresa que non lle reporta beneficio, isto tamén é certo. Pero non sei, a min dáme que os Ruíz-Mateos algo fixeron moi mal, porque non é normal que teñas dez, ou vinte, ou non sei cantas empresas e que vaian indo, non? E que collas e emitas uns pagarés de 50.000€ de investimento mínimo, e despois, de repente, un día RAS! SE CONVIRTIERON EN CHOCAPIC! No me lo creo, non é normal que decidas que ningunha delas che vale, que todas están para desvalixar. E se a min, que o vin todo desde fóra, me cheira, imaxinádevos ós traballadores de Clesa ou Dhul, que levaban xa unha boa temporada sen cobrar. E aínda encima, na última emisión de débeda, eran estas dúas empresas precisamente as que avalaban os pagarés, mira ti eh! Que cousas, non hai cartos para manter a fábrica pero avalamos a amortización de pagarés de 50.000€ a un interese de ata o dez por cento anual… non sei non sei eh…

Iso, que ou moi malos empresarios son os Ruiz-Mateos, que todo o que tocan o funden, ou que non é casualidade que a dirección de varias das súas empresas se realicen directamente desde paraísos fiscais. De verdade creo que esta emisión de débeda foi o que se di habitualmente “un cristo”. A ver, imos falar dunha das empresas do grupo, Carcesa (Carnes y Conservas Españolas S.A.), que sinalaba que destinaría o diñeiro obtido da emisión de pagarés á adquisición de empresas, e que xa tiña nese momento en estudio a compra de varias que supoñían grandes oportunidades de negocio. Canto obtivo? Pois algo máis de setenta millóns de euros. Que empresas adquiriu? Pois só unha: Queserías Menorquinas. Sería moi cara, dirán os máis confiados. Pois home, asejún, cara si, eu non teño diñeiro pa mercala. Figuraba por un valor contable de 1,7 millón de euros. Non me estraña que pediran financiamento para comprar a bicoca esa, aínda estou eu por ir mirar se ma venden agora… Ah! Que entrou en concurso canda as outras… Home… Todo o mundo ten dereito a trabucarse, non? Meus probes. Quédannos sesenta e oito millóns trescentos mil  euros da emisión. Carcesa destinou parte dese diñeiro a reducir débeda a curto prazo con entidades de crédito, pasou de 28,9 millóns a 18,7, é que nin sequera a eliminou por completo, polo amor de Deus! Restando tamén isto quedan cincuenta e oito millóns cen mil euros, e que pasou con el? Pois, maiormente, foi parar a préstamos a outras empresas do grupo, onde se lle perde a pista, que vos parece? E claro, como o grupo de empresas realmente non é un grupo, unha vez que o diñeiro sae da empresa que emitiu os pagarés: MAXIA outra vez, SE CONVIRTIERON EN CHOCAPIC! Carcesa non ten cartos, e as outras empresas do “grupo” non teñen nada que ver coa súa débeda cos inversores, co cal… xa sabedes, non?

"Si no devolvemos hasta el último euro a nuestros inversores, a las personas que en un gesto de bondad y de confianza nos han depositado sus ahorros, me pegaría un tiro en la cabeza, si es que la fe que profeso me lo permitiera" E Ruíz-Mateos non ten nin a decencia de mentir e dicir que se vai matar, senón que di que se mataría se o noso señoriño llo permitise… en fin… Beati pauperes spiritu.

E falando dos pobres de espírito, de quen foi a idea de que xa era necesario comezar coa historia de Spiderman de novo? Porque baixo a miña humilde opinión aínda está ben recente o conto por Sam Raimi, pero como ben dixen é unha opinión humilde, humilde só de nome, porque non existe nada humilde de verdade na miña persoa, son todo altivez. Pero son altiva porque o merezo, porque valo moito máis que ninguén, excluído Ruíz-Mateos padre, claro está.

Non me esquezo de Ruíz-Mateos, pero é que esta entrada comeceina a escribir fai dúas semanas e acabeina hoxe, non é que fixera tódolos días un pouquiño, traballar non se me dá, senón que fixen un cacho fai dúas semanas e o resto hoxe. Creo que ben se nota o cacho de hoxe, porque xa non me apetece máis falar de temas banais, que non é que o de Nueva Rumasa o sexa, e de feito o outro día parecíame apaixoante, e hoxe ata viña con ganas de facerlle aí unhas conclusións que ata o mesmísimo patriarca da familia me fixera a reverencia do ben que o fixen, pero é que cheguei aquí e esfumáronse todíñalas ganas. Son cositas…

Acordádesvos cando había exames? Eu si, eran os mesmos tempos nos que os profesores que non facían exame sabían corrixir o traballo que o sustituía. Agora xa non é así, agora as materias son de pinta y colorea: pinta e colorea este debuxo dunha entidade financeira para Produtos Financeiros, pinta e colorea ó defensor do pobo para Admistración Pública, e nas máis difíciles tes que unir os puntos e ver que debuxo sae, e para o dez tes que pintalo e colorealo a maiores, se non ponche un nove, un seis ou a nota que considere, iso si, non suspende ninguén, que é o que importa. Ó que non pintou nin coloreou nadiña en todo o curso ponlle un cinco, que tampouco hai que ser egoísta, algo estaría a facer a criatura.

Pois así nos vai, ía falar un pouquiño do rescate, pero xa se me adiantou o cochomono ese… non lle fagades nin caso, que de númaros non ten puñetera idea…

Ai! A conclusión é que se alguén che paga moito máis do que vale algo nun mercado activo, sospeita, sospeita moito que non che vai dar nin moito máis nin nada, que probablemente escapará coa cousa en cuestión e ti quedarás en bolas. O que se di xeralmente "ninguén dá pesos a catro pesetas", vamos.

Se ademais o prezo ese xa llo ofreceu a Botín pola mesma cousa e non o aceptou... que dicir?

Evaristo no es traídor.

O patrimonio neto é o capital da empresa, o capital que poñen os socios, enténdese, por iso o activo é igual ó patrimonio neto máis o pasivo, porque o activo, as cousiñas da empresa, fináncianse co capital social e máis co financiamento alleo, que son os préstamos e mailas débedas, porque se ti lle debes cartos a un provedor, ou ó técnico da lavadora, iso tamén é financiamento alleo. Ten lóxica, non me digades que non, por iso é que a columna do debe maila do haber teñen que sumar igual sempre, porque para que suba un activo ten que baixar outro, ou ben subir tamén o pasivo, e ás veces ata o patrimonio neto. Eu xa vos dixen ó principio de todo que a contabilidade ten toda a lóxica do mundo.

E agora acordeime eu dunha cousa, porque disque Inditex non ten débeda. Como que non? e logo pagarlle ós provedores a cento oitenta días que é? maxia? Porque a min paréceme unha débeda coma un mundo. Pero claro, ó non ter préstamos bancarios xa non conta, hai que mirar as cousas un pouco en profundidade, porque aquí gústanos moito falar do que non sabemos, e a algúns ata lle pagan por iso, e ala! a dicir barbaridades, pero barbaridades moi gordas eh, coma a nai de Gilbert Grape polo menos, imaxinádevos. E o peor non é que haxa xente que fala do que non sabe, o peor é que hai xente que lle cre, e despois adopta esas barbaridades como ideas propias e crense donos da verdade absoluta, porque o dixo Fulanito na televisión, e toda esa xente está de acordo en que a televisión non minte, e porfíanlle ata ó mesmísimo Amancio Ortega se fai falta que Inditex non ten débeda, en fin, beati pauperis spiritu. Cada un disque ten o que se merece, esa xente merécese ser dona da verdade absoluta, aínda que só sexa dentro das súas pobres cabeciñas, e eu merezo morrer da rabia cada vez que un deses desgraciados abre a boca. Ó final quen é máis feliz? Xuraría que eu non, porque entón eles aínda son moito máis desgraciados do que parecen, e non vos vou enganar dicindo que non lles desexo o peor, pero os meus desexos rara vez se cumpren, co cal seguro que son ben felices.

De que estaba falando? Do patrimonio neto, non? Pois si, o patrimonio neto é o que é noso, está moi ben telo, porque se non o tes o máis probable que che pode pasar é que entres en concurso de acredores, que non che é calquera cousa, foiche o que lle pasou ó Zaragoza e aí está, en primeira división, malamente, pero en primeira. Acordádesvos cando o Deportivo se descende desaparece? Eu tamén, pero vamos, que agora non dicimos nada e xa está, total... a quen lle importa ter ou non razón? o que importa é facer predicións de futuro sen ningún tipo de fundamento. O que máis me gusta destas predicións é que se estás fronte a unha persoa das que as fan estás perdido, non hai forma de saír coa túa, porque se lle levas a contraria no momento no que é unha predición sen fundamento non deixa que fales e diche que xa te terás que desdicir cando saia á luz a verdade, e se cando sae á luz a verdade lle vas recordar o falsas que foron as súas predicións aínda peor, porque todo o mundo ten dereito a cometer erros e non se pode facer leña da árbore caída, que xa me diredes por qué debo tirar unha árbore que segue en pé pa facer leña se hai unha no chan que me vai dar menos traballo e ademais xa non creo que remusique. Pois nada, demostrado, son incapaz de tratar o tema do patrimonio neto sen acabar falando da xente que vive de inventar cousas e dicilas o máis alto posible. Ollo, que moitos non inventan todo eh! hai moita xente que só inventa o que lle falta dunha historia certa, quero dicir, xente que escoita unha noticia pero unha parte non a escoitou, porque xa a colleu empezada, pois invéntase o principio e non pasa nada, porque o conto é certo na súa maior parte, non sei se son os mesmos ou son outros, pero tamén hai os que, a pesar de que viron a noticia enteiriña, se ven na obriga de inventar un cacho que non entenderon, con idéntico resultado: unha verdade coma un mundo.

Unha forma de calcular o patrimonio neto é por diferenza, a min este método sempre me pareceu bastante malo, por diferenza... como diciendo ya... Se unha cousa a hai que calcular desta maneira é que non existe, ou, de existir, que non temos moi claro o que é, non vos parece? Non é a única forma, tamén podes ir ó balance de situación de fin de exercicio e xa o ves, pero aínda non chegamos ás contas anuais, a que non? e como non sabemos o que son imos seguir co que segue, quero dicir que as contas anuais son o último, temos moito que andar ata chegar a elas, e non quero adiantar acontecementos que despois dicides que dou cousas por entendidas, ou peor, que vos destripei o final, un spoiler propiamente dito, vamos, e a min, coma a todos os amantes do cine, non me gustan os spoilers. Acordádesvos cando non había spoilers? eu si, apareceron fai pouco, coma os teaser, son cousas que nacen coas novas tecnoloxías, claro, cando as críticas das películas as facían os das revistas, Fotogramas, Cinemanía, e todas esas, non se lles ocorría contar o final, nin o medio, na crítica máis ben non che contaban nada, ás veces nin sabías se lle gustara ou non ó tipiño que tivo a sorte de vela antes de que se estreara, pero polo menos ías vela e non sabías nin se tiña final sorpresa ou xiro inesperado, iso se a película era boa, cando as películas son malas, digo malas de raíz, non estas malas así coma quén non quere a cousa, que son de magos e ilusionistas, que saen actores dos que che gustan, pa que as vaias ver e ó final son moi malas porque sae Tesla ou porque "era yo la pera". E que estaba dicindo eu? ai si oh! que nas películas malas de raíz xa se sabe todo o que vai pasar ó principio, cando saen os nomes dos actores e se nota moito que se os protagonistas son aqueles dous, o outro artista coñecido ten que ser o malo, ou qué vai a ser? o secundario cómico? se é Jeff Daniels aínda, pero se é calquera outro non cabe a dúbida: é malo! Pois iso, que agora con isto do enterné xa nunca podes ir ó cine sen saber, no mellor dos casos, que ó final flipas, que o mellor é o final, ou que o final... bufff... vaia final, e no peor, que está morto, que estivo morto dende o principio, e que non hai solución posible ó seu mal, porque, como todos sabemos, todo ten solución menos a morte. Por iso eu só leo críticas de películas de xente coñecida ou de xente que se dedica a iso, porque os segundos suponse que non destripan películas, e os primeiros... ós primeiros se mas destripan polo menos podo dicirlles: moi ben! gustoume moito a túa crítica! e non falarlles máis. Despois destas reflexións quero aclarar que a min non é que me molesten moito os spoilers, toléroos ben, pero tamén me dou conta de que ben se pode evitar facelos, non? e, querido crítico de chinchinabo, se non es capaz de escribir unha crítica sen spoiler, igual deberías comezar a cuestionarte a túa capacidade para facer críticas de filmes de estreo, ó mellor sáeche mellor a de Psicosis ou a de La ventana indiscreta, que xa todo o mundo sabe como comezan, como se desenrolan e como acaban. Poño os títulos das películas no idioma que quero, porque en galego soan raro e non teño por qué poñelos no seu idioma orixinal porque eu non son ningunha erudita. Pois aí estaban macho, outra vez os que falan do que non deben.

O patrimonio neto, a primeira maneira de calculalo é por diferenza, de que estou falando? do inventario. Que é o inventario? todo o mundo o sabe. O inventario é a representación da masa patrimonial da empresa (da empresa porque estamos falando de contabilidade, e quen usa a contabilidade? as empresas, estaremos de acordo en que unha persoa física rara vez leva contabilidade dos seus gastos do día a día, non? E de levarse unha contabilidade doméstica o máis normal sería facelo por partida simple, coma os presupostos xerais do estado, xa que na casa tamén utilizamos o principio de caixa única). Un inventario pode facelo calquera (non digo que non sexa raro, pero eu non me meto nas vosas vidas e agardo a mesma prudencia pola vosa parte), eu podo contar cantos pares de zapatos teño, iso é un inventario de zapatos, ou cantos perfumes, inventario de perfumes (os zapatos, xa o sabedes, gústannos moito, os perfumes tamén, pero iso non ten explicación evolutiva). Pois o que vos dicía, que o inventario é contar cantas cousiñas temos, e a masa patrimonial é todo, pero todo todo, terreos, construcións, camións, windows xp, mercancía, débedas de clientes (dereitos de cobro), préstamos que nos concedeu o Santander, débedas con provedores, etc. etc. etc... vale? Pois empezamos a contar, empezamos polo activo, que é o que máis nos gusta, se unha empresa non ten activo mal asunto: empezamos polo inmobilizado, que é o que vai pasar con nós máis tempo e acabamos polo líquido, que é o diñeiro efectivo do que podemos dispoñer, teñámolo na caixa ou no banco nunha conta corrente, seguindo esa orde lóxica (de menos a máis líquido). Para facer un reconto consistente debemos homoxeneizar os elementos patrimoniais, seguro que algunha vez na escola vos dixeron que non se poden sumar plátanos con peras, aínda que moitos non vos acordedes, se a min mo dixeron máis dun millón de veces, malo será que a vós non volo dixeran polo menos catro ou cinco. Pois aquí o mesmo, non imos sumar camións con windows xp, porque nos daría unha cifra rara, pois hai que homoxeneizar, e en qué homoxeneizamos? pasar camións a windows xp non se pode, e de windows xp a camións é moi complicado, así que o máis lóxico é valoralo todo en unidades monetarias e así non se cela ninguén. Agora que temos homoxeneizado, contabilizado e sumado todo o activo, facemos o mesmo co pasivo, dende as hipotecas no banco ata as facturas pendentes con Evaristo, na mesma orde, comezamos co que sexa a moi moi moi longo prazo e acabamos co que vence hoxe, ordenados desa maneira (de menos esixible a máis esixible). Agora si, xa temos o activo e o pasivo valorado en euros e sumado, pois xa podemos restar. Se Activo= Pasivo+Patrimonio neto, a ecuación e sinxela, non? o pasivo pasa restando e: Activo-Pasivo= Patrimonio neto. Ben, pois aí o tedes, os fondos propios.

Gustouvos verdade? O patrimonio neto sempre gusta moito, sobre todo ós Ruíz-Mateos Rivero, non coñecín eu a ninguén a quen lle gustara tanto o patrimonio neto coma a esa familia, eles collen, piden diñeiro coma se fora prestado, "tranquilos, que nós somos de fiar" din "ímosvolo devolver con moitísimos intereses", e despois escapan e todo o patrimonio neto pa eles, e canto máis mellor, pois a culpa é de quen llo prestou, que se Botín lle retirou o crédito por algo sería, non? Pero xa falaremos de Nova Rumasa outro día. E se agora vos gusta o patrimonio neto xa veredes cando comecemos a imputarlle gastos e ingresos, porque os gastos e ingresos son os que fan medrar ou encoller o patrimonio neto, pero hai uns especiais que se lle cargan e aboan directamente, si, estou a falar dos grupos 8 e 9, e iso si que é divertido, pero repítovos que non quero adiantar acontecementos, así que ímolo deixar aquí, porque esta entrada xa máis ou menos, que? Pero o próximo día, se me acordo, fálovos outro pouquiño do patrimonio neto, vale?  que vexo que vos gustou. Veña logo, a coidarse.